Wandelen op de Essexway in Engeland

Inleiding:

In de zomervakantie van 2026 gingen hun zoons met Scouting op zomerkamp en (dus) gingen Hanneke en Jan samen een weekje wandelen in Engeland. Van Harwich naar Epping over de Essexway. Een prachtige wandeling van zo’n 125 kilometer met als wandelhoogtepunt toch wel oudste houten kerkje ter wereld in Greensted. Hieronder volgt het reisverslag van die vakantie, waarin het ook nog erg warm was.

Dag 1

(zaterdag 18 juli 2026)

3 km

Gisterenavond teruggekomen van een week wandelen op de Adlerweg in Oostenrijk en vandaag de rugzak weer vullen, omdat Hanneke en ik een weekje gaan wandelen op de Essexway in Engeland. Zoals elk jaar gaan we samen een paar dagen weg als onze kinderen op Scoutingkamp zijn. Logistiek is dit pad erg handig voor ons: heen met de boot en de route eindigt bij het eindpunt van een metrolijn naar Londen, zodat we met de trein terug kunnen. Behalve kinderen wegbrengen, naar de kapper gaan en inpakken is er zelfs nog tijd om niks te doen. Uiteindelijk lopen we om een uur of vier richting metro om naar Hoek van Holland te gaan. Daar eerst langs de supermarkt voor broodjes en dan naar de Vispoort (vroeger: het Vispaleis) om daar heerlijke friet met garnalen of een lekkerbek te eten.
Vanaf kwart voor zeven kunnen we aan boord van de Stenaline en om tien uur zal die vertrekken. Het lijkt bijzonder rustig aan boord. We lopen wat rond op het dek, maar het is vrij fris vandaag, dus gaan we toch maar binnen zitten om een drankje te doen.

We varen.

Vrij snel nadat we op open zee zijn gaan we naar onze buitenhut, helemaal aan de voorkant van het schip. Ondanks dat de zee erg rustig is wordt Hanneke vrijwel direct zeeziek, dus maar proberen snel te slapen. De douche aan boord is weer prima.

Dag 2

(zondag 19 juli 2026)

35 km

Een rustige nacht, maar niet heel lekker geslapen. Half zes plaatselijke tijd worden we gewekt, maar we waren al net daarvoor wakker en uit bed. Nog een uur voor we van boord mogen, terwijl de eerste vrachtauto’s al van boord rijden. Kopje koffie, broodje en wachten.
Kwart voor zeven zijn we door de douane heen, met Esta tegenwoordig, en lopen richting startpunt in het dorp Harwich. Dat is zo’n drie kilometer verderop en waar we de route kruisen blijft Hanneke achter en loop ik de eerste (of eigenlijk laatste, het pad is andersom beschreven in ons boekje dan dat wij het lopen) in m’n uppie om in elk geval een foto van het bordje op het eindpunt te maken. Ook zie ik daardoor de tredmolen die met mensenkracht werd aangedreven en een Banksy. Geen spijt van mijn keuze om dit stuk te lopen.

Het bordje op ons startpunt.

Over een boulevard lopen we samen langs een zeearm. Veel gekleurde strandhuisjes. Wie en waarom huren zoveel mensen die? Je kunt er beslist niet in slapen. Dan over een onverhard pad langs een getijdengebied, wat ook een natuurgebied is. Sowieso lopen we vandaag vooral onverhard. De route is wel iets minder goed gemarkeerd dan in ons boekje staat: we moeten soms flink zoeken. Gelukkig kunnen we allebei vrij goed kaartlezen, maar zelfs dan lopen we een paar keer een klein stukje fout.

We lopen veel over akkers.

We steken door naar de noordkant van het schiereiland. Over public footpaths door weilanden en soms graanvelden, al dan niet geoogst. Toch maken we nog wel wat hoogtemeters. Aan de noordkant weer water en natuur en komen we in Bradfield, waar we in de pub wat eten en drinken.
Slingeren naar Manningtree, waar we over het terrein van een hele grote mouterij lopen. Omdat het zondag is wordt er niet gewerkt.

De mouterij van Manningtree.

We verlaten vrij snel daarna voor de laatste keer het water en lopen onverhard en slingerend met hoogteverschillen verder richting west en uiteindelijk naar Dedham. Ook daar, net als op veel plekken eerder vandaag, een grote kerk. Gelijk een prima plek voor koffie met wat erbij. We hebben er dan al ruim dertig kilometer op zitten.
Na deze welverdiende pauze hopen we snel een plekje voor de tent te vinden, maar dat duurt toch wat langer. Dit ook omdat er bij een aantal huizen en boerderijen niemand thuis is aan wie we toestemming kunnen vragen. Uiteindelijk staan we op een brede grasstrook langs een zeer rustige asfaltweg. Niet ideaal, maar we vinden het welletjes voor vandaag.

De tent staat.

Eerst koffie drinken, dan wassen. Met een halve liter uit een veldfles kun je je aardig opfrissen. Dan lekker koken. We hebben niet veel gegeten vandaag. Na nog een koffie en de rest van mijn eerder geopende biertje wordt het al snel tijd om de slaapzak in te duiken. Zeker Hanneke slaapt snel in, maar ook ik lig niet lang wakker.

Dag 3

(maandag 20 juli 2026)

25 km

Uitgeslapen tot kwart voor acht. Niet alleen vliegt er letterlijk een hert voor onze tent uit de bocht, maar ook stopt al snel de eigenaar/beheerder van het landgoed met z’n Landrover. Buiten het feit dat hij zegt dat we eigenlijk op privéterrein staan lijkt hij zich niet echt druk te maken om onze tent. Hij zegt zelfs dat we zijn naam mogen noemen als mensen vragen wat we doen. Wat natuurlijk altijd helpt in zo’n geval is dat we nergens afval laten rondslingeren. Want jij weet misschien wel dat je dat straks nog gaat opruimen, maar de rest van de wereld niet.
Alles inpakken en opruimen, ontbijten en dan weer op pad. Was het gisteren perfect wandelweer: vandaag lijkt het wat warmer te worden. De bewolking ontbreekt. Ook nu lopen we weer de hele dag voornamelijk over onverharde public footpaths door een glooiend landschap. Verder veel fotogenieke kerken onderweg. Ik denk dat ik er alleen al minstens tien gefotografeerd heb en dat zijn ze beslist niet allemaal. Een ander hoogtepuntje is een wijngaard waar we een plaatselijke fles wijn kopen. Geen idee of tie lekker is, maar dat zullen we thuis wel merken.

We zien heel veel komkommerkruid groeien onderweg.

Het tempo lijkt wat lager te liggen vandaag, maar dat is niet erg. We zijn toch van plan een stuk minder ver te lopen dan gisteren. Iets voor half één zijn we in Great Horkesley, waar we tien minuten wachten voor de keuken in de pub opengaat om daar te lunchen. Jacked Patato of een sandwich met applecrumble als toetje. Smaakt prima.

Eé’n van de vele kerken onderweg.

We slingeren verder. Ook nu is de route weer niet altijd even goed gemarkeerd en lopen we weer een paar kleine stukjes fout. Langs een beek door een natuurgebied naar Fordstreet en dan langs een wilgenkwekerij. Van deze wilgen worden cricketbats gemaakt. Op de helling waar we het water verlaten wordt heel veel blauw komkommerkruid verbouwd.
In Great Tey is de pub helaas gesloten, dus vullen we alle veldflessen bij een vrouw die er tegenover woont met water en lopen dan het stadje uit om al snel een prima plekje voor de tent te vinden. Het is pas zes uur en af en toe lopen er mensen langs die hun hond uitlaten, dus toch nog maar even wachten met de tent opzetten. Wel koffie drinken, wassen en eten (koken). Als de tent dan toch staat drinken we nog een biertje en klein beetje whisky voor we weer redelijk vroeg gaan slapen.

Dag 4

(dinsdag 21 juli 2026)

26 km

Opnieuw een lange nacht. Het is kwart voor acht als we opstaan en bewolkt. De zon zullen we eigenlijk de hele dag niet zien, waardoor het zeer aangenaam wandelweer is. Om een uur of negen zijn we weer op pad en slingeren over public footpaths tussen weilanden en akkers. De route gemiddeld net iets saaier dan gisteren: de paden lijken wat langer door dezelfde akkers te voeren en ook zien we veel minder kerkjes en dorpen.

Coggeshall.

De eerste stop na een kilometer of zeven in Coggeshall. De routemakers kozen ervoor langs de abdij te gaan en het stadje daarmee min of meer mis te houden, wij kiezen voor de variant door het centrum van dit prachtige stadje. Onze keuze was overigens vooral gebaseerd op de tearoom in het stadje. Niet de lekkerste scones. Ook nog even wat boodschappen gedaan en even heen en weer gelopen naar de abdij. Daarbij passeer je de markering die (bijna) op de helft van de Essexway staat.

De route is over het algemeen goed gemarkeerd, maar zeker niet altijd.

Verder door het heuvelachtige landschap. Net als de voorgaande dagen niet altijd even goed gemarkeerd en één keer moeten we zelfs Google Maps opstarten om ons te oriënteren. Gelukkig hebben we nauwelijks omgelopen.
Tussendoor picknicken op de rugzakken en een bezoekje aan het kerkje in Fairstead met z’n fresco’s uit de 13^e eeuw en gedeeltelijk gebouwd met stenen van een voormalige Romeinse villa.

Ook vandaag voornamelijk onverhard lopen.

In Terling hopen we nog een drankje te doen, maar we zien zowel de pub als de tearoom niet en lopen dus maar verder. Zo’n twee kilometer verderop ligt Fuller Street en daar drinken we een cola en een regionaal biertje in de pub. Het idee is daarna zo snel mogelijk de tent op te zetten, maar uiteindelijk lopen we nog bijna twee kilometer verder voor we een plekje vinden. Daarvoor graanvelden en weilanden met paarden, niet heel kampeerbaar. Ons uiteindelijke plekje is niet heel fotogeniek, maar goed, we staan en nog uit het zicht ook.
Koffie zetten, wassen, eten, nog een keer koffie zetten, tentje bouwen, afzakkertje nemen en tegen de tijd dat het donker is lekker slapen.

Dag 5

(woensdag 22 juli 2026)

25 km

We staan weer voor achten op. Opnieuw prima geslapen. De zon zal vandaag iets vaker tevoorschijn komen, waardoor het een warme dag wordt. We zijn weer in vijf kwartier op stap en vervolgen de route. Ook vandaag grotendeels onverhard en veel over akkers, waar het graan soms al gemaaid is. Veel planten staan er door de droogte van de afgelopen periode niet goed bij. Soms blauwe velden met komkommerkruid om door te steken. Waarvoor wordt daar zoveel van gekweekt eigenlijk? Heel opvallend: we zien nauwelijks andere mensen vandaag, wel spreken we een paar mensen die het pad ook gedeeltelijk gelopen hebben. Ook geen horeca die open is trouwens.

Een mooie omgeving om te wandelen.

Onze eerste pauze is bij de kleine supermarkt in Great Waltham. Zelf koffie zetten en lekkere koeken uit de winkel. De route is ook vandaag niet altijd even goed gemarkeerd. Gevoelsmatig meer klimmen dan dalen. Gelukkig relatief vaak tussen bossages, wat wat schaduw geeft. Verder weer veel fotogenieke kerkjes.
In Willingale, het dorpjes met de twee kerken vlak naast elkaar, halen we water en een kilometertje verderop zien we een redelijk kampeerplekje. Tijd om te stoppen.

Eén van de twee kerken in Willingale.

Nog voor de tent staat worden we aangesproken door twee verschillende voorbijgangsters, maar die reageren alleen maar positief op onze wildkampeeractie en de eerste biedt zelfs aan de dat we bij haar moeder verderop in de tuin mogen kamperen of aanbellen als we nog iets nodig hebben. Omdat we de halve rugzak al hebben leeggemaakt bedanken we voor dit aanbod. Ze zal daarom in ieder geval de jagers uit de buurt waarschuwen dat wij daar kamperen, zodat ze ons niet per ongeluk raken.
Na alle koffie, eten en overig drinken en nog meer eten gaan we vroeg slapen.

Dag 6

(donderdag 23 juli 2026)

20 km

We zijn inmiddels waarschijnlijk uitgerust door de lange nachten hiervoor en daardoor al voor zeven uur op. De zon lijkt vandaag grotendeels achter de wolken te blijven, waardoor het niet heel erg warm wordt gelukkig. Opruimen, ontbijten, inpakken en niet ver voor acht uur weer op pad. De laatste en voor ons kortste etappe. We beginnen met stukken door of langs akkers. Ik schat dat in totaal zo’n 90% van de Essexway onverhard is. Als het nat is zijn sommige stukken waarschijnlijk erg modderig, nu vooral stoffig. En als het winter is en er geen gewassen op de akkers staan kan ik me voorstellen dat de public footpaths, nu vaak ter herkennen aan de platgetreden gewassen, ook lastig terug te vinden zijn. Verder op dit stuk redelijk wat kilometers over zgn. Green Lanes: smalle strookjes groen, waar je redelijk beschut loopt.

Dit is zo’n Green Lane.

Veel konijnen en eekhoorns.
Onze eerste stop is in Ongar. Een vrij grote en drukke plaats, met de nodige tearooms. Waar we stoppen is het stuk appeltaart groot en lekker.
Een kilometer daarna misschien wel het hoogtepunt van de hele wandeling: het oudste houten kerkje ter wereld in Greensted. Delen zijn meer dan 1.200 jaar oud! En als persoonlijke bonus: ze verkopen er magneetjes, een souvenir waarvan we al jaren er proberen eentje mee te nemen na elke reis.

De kerk van Greensted is een absoluut hoogtepunt.

Nog een kilometer of twaalf tot Epping. Op de kaart zag de lange rechte weg door het bos er wat saai uit, maar in werkelijkheid kronkelt het pad wat en is het zeker een alleraardigst stuk van de route. We kruisen de M1, een laatste stukje bos en een paar public footpaths door en langs weilanden en akkers en dan metrostation Epping. De laatste halte van de Central Line. Helaas geen bordje dat hier het begin van de Essexway is. Maar hoe dan ook: wij vinden deze (vijfdaagse) wandeling beslist een aanrader!

Bijna op het eindpunt.

We pakken de metro naar het centrum van Londen (gewoon in- en uitchecken met je bankpas) en na een overstap op Liverpoolstreet zijn we op Kingscross. Ons hotel ligt hier bijna letterlijk om de hoek en onze trein gaat hier morgen ook vandaan. Op de kamer van ons hotel eerst lekker douchen. Toch fijn na vier avonden jezelf met alleen een half litertje water uit een veldfles te hebben gewassen.
We lopen naar de pub waar we de vorige keer in Londen, tijdens het lopen van het Thamespath met ons hele gezin, ook een paar keer zijn wezen eten en na een eerste biertje aldaar op het terras besluiten we er ook nu weer te blijven eten. Prima pubfood voor een redelijke prijs en Leffe blond van de tap. Nog een rondje in de buurt gewandeld, een ijsje gegeten en tot slot nog een afzakkertje op het terras van onze ‘’stamkroeg’’.

Dag 7

(vrijdag 24 juli 2026)

Niet echt lekker geslapen: het was warm op de kamer en sowieso waren we erg uitgerust. Niet ver na achten staan we op, laten de rugzakken achter in het hotel en gaan voor een Engels ontbijt op de bekende plek.
Daarna lopen we naar het British Museum. Absoluut hoogtepunt voor mij aldaar: de encyclopedie met alle kennis van de wereld (!) uit de periode 1.500-500 voor Christus van Mesopotanië. Een soort Internet uit die tijd.

Alle kennis van de wereld verzameld.

Met de metro naar het Sciencemuseum en ook daar een uurtje doorgebracht. Met de metro terug naar het station, waar we een drankje op het bekende terras nemen en wat eten kopen voor in de trein. Rugzakken opgehaald en klaar om in te checken voor de Eurostar naar Brussel.
Vanwege geplande werkzaamheden hebben we geen rechtstreekse trein naar Rotterdam, maar moeten we op Brussel en Breda overstappen en vanaf Dordrecht met de bus naar Slinge. Gelukkig zit het allemaal mee en stappen we tegen twaalven ons eigen huis weer binnen. Een prachtige wandeling zit erop en wat extra leuk is: aanstaande dinsdag stappen we met ons gezin op de fiets om weer naar Harwich over te varen en met elkaar op fietsvakantie Rond het Kanaal te gaan.

Terug naar hikes in Europa.

Terug naar (wandel) vakanties.