Wandelen op de Adlerweg in Oostenrijk

Inleiding:

In de zomer van 2026 zijn David, Sven en Jan een week wezen wandelen met rugzak en tent. Deze keer liepen ze zo'n 105 kilometer op de Adlerweg in Oostenrijk. Eigenlijk zou René ook meegaan, maar helaas moest hij vanwege privéomstandigheden op het allerlaatste moment afzeggen. Hieronder volgt het reisverslag van die vakantie, waarin het heel erg warm was, maar ze wel erg genoten van het landschap.

Dag 1

(vrijdag 10 juli 2026)

Het zat er aan te komen, maar toch was de teleurstelling groot toen bleek dat René niet mee zou kunnen naar Oostenrijk. Enfin, toch de knop maar omgezet en ervan uitgaan dat we een mooie wandelweek tegemoet gaan.
Na een dagje thuiswerken loop ik in een half uurtje naar Rotterdam centraal. De rest van ons gezin was niet thuis, dus die heb ik al eerder gedag gezegd. De trein naar Utrecht en Sven stapt op Alexander in. We zijn wat vroeger weggegaan, want we willen natuurlijk niet te laat komen en dan onze nachttrein naar Innsbruck missen. Ook gelijk tijd genoeg om op Utrecht een frietje te eten. De komende dagen zullen we vooral pasta eten gok ik.
Het is warm, maar gelukkig heeft de trein airco. We hebben geluk: de nachttrein is gloedje nieuw (hij ruikt zelfs nog nieuw) en waren we altijd al tevreden met die oude, dit is helemaal fantastisch! Alles klopt: heel slim ingericht, prima bedden, een kamer die écht donker te maken is en superstil. Zelfs het schommelen is weg. Of is dat misschien stiekem niet toch een beetje jammer?

In gedachten is René bij ons.

David komt er in Arnhem ook bij en dan zijn we compleet. Al snel een blikje bier en hoewel de deceptie dat René er niet bij is natuurlijk erg groot is, is het toch een leuke avond. We drinken niet al te veel bier en om een uur of elf gaan we slapen.

Dag 2

(zaterdag 11 juli 2026)

17 km

Goed geslapen, tot David om kwart voor zeven het rolgordijn opendoet en het licht is. Nog twee uurtjes rijden tot Innsbruck. Zelfs de koffie en broodjes die we als ontbijt krijgen vallen niet tegen. Met een paar minuten vertraging komen we aan en we besluiten eerst koffie mét te gaan doen op het station en dan pas de stoptrein naar ons startpunt in Hochzirl te pakken. Die gaat één keer per uur en het is ruim twintig minuten rijden. Gelukkig vooral klimmen, want het is erg warm in Oostenrijk en elke meter klimmen per trein scheelt straks lopend klimmen.
Om elf uur staan we dan toch op de Adlerweg en start onze wandeling. De eerste kilometers gaan over een onverharde weg, waar wel auto’s kunnen rijden, maar het niet vaak doen. We lopen door het bos en in de schaduw, maar toch gutst het zweet over ons lichaam. Veel drinken, weinig eten. Om ons heen wel echt de bergen zoals je ze verwacht in de Alpen.

Door een kaal en leeg landschap.

De weg stopt bij een hek en dan gaan we over een smal wandelpad verder klimmen. De eerste drie uur vandaag zijn echt alleen omhoog. Af en toe andere wandelaars, maar aan de tassen te zien zijn wij de enige kampeerders op de route. Na zo’n drie uur de hut bij Stolsteinhaus. Tijd voor koffie met apfelstrudel en een groot glas koude limonade. Lekker. De huttenwaard is jaloers op ons dat we wildkamperen en niet in de hut blijven slapen.

Wandelen in de Alpen zoals we ons hadden voorgesteld.

Na de hut nog een uur ontzettend steil klimmen in alpine terrein. Niet moeilijk of gevaarlijk, wel erg zwaar door de losse steentjes. Bovenop een prachtig uitzicht over allerlei toppen, maar het waait er te hard om lang stil te staan. De afdaling is nóg steiler en het is erg warm. Nu een uurtje zeer pittig dalen en benen van elastiek ploffen we neer in de schaduw van wat bomen. Zeker Sven heeft erg last van de warmte en we houden dan ook een lange pauze voor we verder lopen.
Gelukkig wordt het steeds minder steil en bij Eppzirieralm komen we op een onverharde weg uit die ons langzaam verder naar beneden voert. Heerlijk lopen. We zoeken een kampeerplek en al snel vinden we er eentje bij een drinkbak voor koeien. Er staat zelfs een bankje. Terwijl ik water sta te tappen voor koffie en de rugzakken al gedeeltelijk leeg zijn heeft één koe erg veel interesse in onze uitrusting en likt aan rugzakken, pakt bijna de pannenset en laat zich ook niet wegjagen. We kiezen eieren voor ons geld en pakken alles maar weer in.

Oké koeien: we gaan al.

Gelukkig staat er een kwartiertje lopen verderop weer een bankje bij een drinkbak, alleen zijn hier geen koeien. Fijn! En zo staan we om een uur of zeven de tent op te zetten, te wassen en eten te koken. Het koelt zelfs redelijk snel af, dus fleecevest en lange broek zijn ineens aangenaam. Na de maaltijd al snel whisky en borrelnoten, maar het is dan al een uur of negen. David gaat wat eerder naar bed, Sven en ik rekken het tot een uur of half twaalf. Boven ons hoofd ontelbaar veel sterren en tot onze verbazing ook vuurvliegjes. Ik kan me eigenlijk niet herinneren dat ik die ooit eerder heb gezien in Europa.

Dag 3

(zondag 2 oktober 2001)

21 km

Een koude nacht. Sven heeft spijt van z’n zomerslaapzak. Bij het ontbijt komen we erachter dat zowel David als ik geen bord heeft meegenomen (avondeten doen we toch wel uit de pan). Dat wordt dus om de beurt warme pap eten elke ochtend. Verder nog een kop thee en koffie en zo rond een uur of negen is alles afgebroken en ingepakt en lopen we weer.
We beginnen met kilometers makkelijk dalen over een onverharde weg. De zon komt al snel boven de berg uit. Door een kloof en uiteindelijk komen we na een uurtje in Giessenbach, waar we koffie met apfelstrudel nuttigen.

De route is soms redelijk goed gemarkeerd, maar niet altijd.

Al snel weer een lange en pittige klim, waarbij we veel last van dazen hebben. Zweten. Bovenop een lange pauze in de schaduw en gelijk daarna weer redelijk steil dalen. Wel over een onverharde weg, wat makkelijk loopt. Vanaf hier zien we ook regelmatig mountainbikers. Op een zeer kleine uitzondering na allemaal elektrisch. Het pad brengt ons in Weidach. Omdat het zondag is, is alles gesloten, behalve één winkel, waar we koffie en koude cola kunnen drinken.
Dan kilometers langzaam stijgend over een breed fietspad langs de rivier Leutascher Ache en vlak daarnaast een autoweg. Niet lelijk, maar ook niet heel inspirerend dit stuk route. Na nog een klein dorpje verlaat de Adlerweg de rivier en wordt het fietspad wandelpad. Nog een klein stukje wat steiler klimmen en verder vrij relaxt stijgen. Bovenop wat minder bos en meer alpenweiden. Mooi. Ook hier veel koeien met bellen.
Bij Gaistalalm drinken we om half zes nog een koud drankje en een koffie en eten we weer een apfelstrudel. Gelukkig hadden we eraan gedacht om cash mee te nemen: pinnen is vaak niet mogelijk in berghutten.

Ook vandaag af en toe weer over een onverharde weg.

We lopen nog een half uurtje verder. Eigenlijk alleen nog maar dalen. Bij de rivier zoeken en vinden we een plekje voor de tent en kunnen we ons wassen. Wel jammer dat er geen bankje staat, hoewel zitten tegen je volle rugzak op zich natuurlijk ook prima gaat.
Koffie, spagheteria, nog een koffie en dan whisky met kaas. Deze vandaag gekochte boerenkaas smaakt heel erg lekker. Als alles op is duiken we de tent in en slapen rond een uur of elf. Het is een stuk minder koud dan verwacht.

Dag 4

(maandag 13 oktober 2001)

26 km

Rond een uur of zeven wordt het al warm in de tent en niet heel veel later beginnen we met alles in te pakken, ontbijten en opruimen. Zo rond een uur of negen zijn we op pad en herinnert niets meer aan onze overnachting, behalve de foto’s en verhalen.
Een warme klim over een onverharde weg. Later op de dag zullen we dik door de dertig graden gaan denk ik. De Igelsee staat bijna droog, maar goed dat we daar niet wilden kamperen afgelopen nacht. Water tappen was daar waarschijnlijk niet gelukt.

Al voor we bij de horeca zijn is het warm.

Via een wandelpad door het bos lopen we naar een skicentrum met uitzicht op de Zugspitze, waar genoeg horeca is en ondanks de valse start met een verkeerd geïnterpreteerd grapje van de ober over het bier (we zien er blijkbaar uit als mensen die om elf uur aan het bier gaan, maar doen dat in werkelijkheid maar hoogstzelden) prima koffie met apfelstrudel en cola.
We dalen af over een skipiste en slingerende steenslagpaden tot in het dal bij Ehrwald. De laatste kilometers door het bos en langs de beek zijn, in tegenstelling tot het stuk daarvoor, weer een hoogtepuntje. Boodschappen doen en dan een bloedheet stuk over een vlakte naar Lermoos om daarvandaan met twee skiliften zo’n duizend meter te stijgen. Bij het tussenstation eten we friet met curryworst, maar Sven heeft zoveel last van de warmte dat het er ook weer snel uitkomt. We besluiten daarom maar snel naar de top te gaan, waar het inderdaad een stuk minder warm is.
Nog een tijdje pauze houden en dan dalen. Eerst een flink stuk over een onverharde weg. Net wat minder mooi. Dan over een pad waar alleen ook mountainbikers mogen komen. We kunnen ons bijna niet voorstellen dat je hier überhaupt kunt fietsen en zeker omdat het ook al over vijven is zijn we oprecht verbaasd dat twee fietsers onafhankelijk van elkaar ons passeren. Vooral die eerste ging bloedstollend hard. Eerst een stukje klimmen over een smal pad langs een berghelling en dan dalen. Water halen zou eventueel nog wel lukken, een vlak plekje voor de tent vinden zeker niet. We lopen dus maar verder.
Beneden bij de weg lopen we niet langs de snelweg, maar heeft David gelukkig een veiligere route gevonden. Lijkt me zinvol om dit standaard de route van de Adlerweg te laten worden. (Noot: op de website van de route blijkt dit inmiddels het geval te zijn).
We zoeken nog steeds water en een kampeerplekje, maar de enige keer dat dat lukte zaten er zoveel dazen dat we uiteindelijk doorlopen naar de camping bij Fernstein. De route er naartoe wel erg mooi en zelfs een stuk over een oude Romeinse weg.

Bijna op de camping.

Uiteindelijk zijn we tegen acht uur op de camping. Een lange en zware dag zit erop. Eerst maar wat drinken en dan de tent opbouwen en eten koken. Het is al bijna donker en nadat we ook gedoucht hebben is het tijd voor een afzakkertje en daarna te gaan slapen. Een warme nacht.

Dag 5

(dinsdag 14 oktober 2001)

17 km

Slecht geslapen, maar toch staan we wat later op. De warme pap smaakt gelukkig wel lekker. De zon blijft wat achter de wolken, dus is het iets minder warm dan de afgelopen dagen. Rond half tien lopen we de camping af en al snel wandelen we over een mountainbikepad door het bos. We hebben besloten Loreahütte te skippen en de onderlangs route te nemen. Scheelt heel veel hoogtemeters en na de lange en zware dag gisteren en de nog te klimmen meters van vandaag is het niet erg om de route iets minder zwaar te maken.
Na een paar kilometer bospad een onverharde weg die ook heel steil omhooggaat. Ondertussen wordt de lucht steeds zwarter en horen we de donder. Bij de eerste druppels trekken we de regenpakken aan en even later stortgiet het. Gelukkig houdt het redelijk snel weer op en wordt het droog. Nog later op de dag zelfs weer veel zon, maar wel minder warm dan de voorgaande dagen.

Tussen en op de almen.

Waar de weg smaller wordt, wordt het landschap mooier en de weg ook minder steil. Weidser, almen en afwisselender. Uiteindelijk komen we bij Tarrentornalm, waar we koffie met appelcake en cola nuttigen.
Daarvandaan geen weg meer, maar een smal pad. Vanaf nu één hoogtepunt. Eerst langzaam klimmen tussen schapen en links en rechts van ons hoge bergen. We lopen steeds meer richting het punt waar de bergen elkaar zullen raken en we een zadel over moeten. Flink klimmen, maar weer nergens spannend of eng. Behalve dan misschien die geit die Sven aanviel?

Steil afdalen.

We klimmen tot ruim 2.400 meter. Een paar stukken over morenen, maar geen sneeuwveldjes gekruist. Veel foto’s maken. Wandelen zoals we hoopten te wandelen. Na het zadel een hele steile zigzag naar beneden. Van boven leek die heel spannend te worden, maar in de praktijk viel het heel erg mee. Na de daling weer een stukje klimmen naar een volgend pasje en dan opnieuw dalen. Niet heel lang: al snel zien we een prachtig kampeerplekje bij stromend water. De tent heeft niet vaak op zo’n mooi plekje gestaan!

Wat een prachtige kampeerplek!

Eerst een kop koffie en dan tentje bouwen en eten koken. We slapen op bijna 2.100 meter, dus heel warm zal het waarschijnlijk niet worden verwachten we. Na het eten al snel whisky en borrelnoten en tegen de tijd dat alleen Sven nog whisky in z’n mok heeft (en die niet wil delen met z’n vrienden…) vallen de eerste regendruppels. Snel de tent in.

Dag 6

(woensdag 15 oktober 2001)

14 km

’s Nachts heel veel regen en onweer. We slapen erg slecht. Daarnaast is het vies warm in de tent. Een nacht om snel te vergeten. We blijven liggen tot een uur of negen en het droog is. Snel alles inpakken. Ons idee is naar de hut een kilometer verderop te lopen en daar te ontbijten. Helaas: we kunnen er niet binnen zitten en moeten dan ook nog twintig minuten wachten voor we eten kunnen krijgen. We besluiten daarom maar een stukje verder te lopen en dan zelf thee te zetten en hartkeks uit de rugzakken te eten.
Net als we na dit ontbijt weer willen gaan lopen gaat het weer regenen. We klimmen voor de laatste keer deze vakantie. Tussendoor de regenpakken nog een keer uit en later nog één grote bui, waarbij ze weer even aangaan. De klim is relatief makkelijk, net als de daling die daarop volgt. Wederom een prachtige route door een alpine landschap.

Gelukkig trekt de regen al snel weer weg.

Uiteindelijk komen we beneden bij een asfaltweg en volgen daar parallel aan een weg een mooi slingerend pad tussen weilanden, langs een beek en tussen bosschages en koeien. Genieten.
De horeca in Pfafflar is dicht, die in Boden open. Een lange en late lunchpauze. Vanwege de grote bui die dan valt rekken we de pauze en gaan pas tegen vieren weer verder. Daar verlaten we de Adlerweg en volgen verder een alternatieve route, de 19A. Eerst over een asfaltweg en al snel over een onverharde weg langs een steile berghelling.

Relaxt lopen.

Heerlijk lopen, alleen een kampeerplekje vinden wordt lastig. Uiteindelijk lukt het toch en ook nog bij een snelstromend watertje. Tent opzetten om te drogen en eerst een kop koffie drinken. Vrij snel nadat we ons gewassen hebben begint het te regenen en dat blijft het min of meer onafgebroken doen tot we gaan slapen. Dat betekent koken net buiten de voortent en eten in de binnentent. Ook de whisky en borrelnoten nuttigen we liggend of zittend op ons matje. Toch een bijzondere bonte avond.

Dag 7

(donderdag 16 oktober 2001)

10 km

De laatste wandeldag. Tijd genoeg, dus we staan pas om half acht op en zo’n anderhalf uur later zijn we op pad. We lopen de onverharde weg af en die blijkt dood te lopen. Geen wonder dat we geen auto’s hebben gezien. Het bospad daarna gaat eerst vrij steil omhoog en dan omlaag in een kloof. Veel salamanders op het pad. Het is nog niet zo warm, later zal het dat wel weer worden.

Op de onverharde weg.

We komen uit op een andere onverharde weg en die brengt ons naar een asfaltweg in het Lechdal. Vanaf daar nog een paar kilometer over een stille asfaltweg vlak lopen naar Häselgehr met om ons heen de Alpen. Een mooie afsluiter.

Groepsfoto met van links naar rechts Jan, Sven en David.

In Häselgehr een half uur wachten op de bus. Bij de halte een koffietentje met zelfgebakken taarten. Beter kan niet. Na de eerste busrit een overstap van een uur. Tijd om te lunchen. Uiteindelijk arriveren we iets over vieren in Innsbruck. Onderweg regelmatig de Adlerweg gekruist. Altijd leuk.
Ons hotel zit letterlijk op het station. Eerst alle natte spullen uithangen (ik heb ze immers overmorgen weer nodig, als ik de Essexway in Engeland ga lopen), douchen en dan richting Alt Stadt lopen. Souvenirtjes voor het thuisfront kopen, een biertje drinken en schnitzel eten. Na nog een afzakkertje in de wijnbar gaan we terug naar ons hotel en niet heel veel na tienen zijn we op de kamers. Sven blijkt daar een vaag mailtje van de OBB te hebben gekregen over gewijzigde treinen, maar er staat niet bij hoe of welke. We raadplegen diverse routeplanners en alles lijkt gewoon te rijden. Morgenochtend maar kijken hoe en wat. Op dit tijdstip is er geen helpdesk telefonisch bereikbaar.

Dag 8

(vrijdag 17 oktober 2001)

We zijn wakker voor de wekker. Alles inpakken en even langs het informatiecentrum. Alle treinen lijken gewoon te rijden en na het ontbijt is het 08.20 en rijden we richting München. Uit ons chatcontact met de Treinreiswinkel bleek dat de mail over een eerdere wijziging van onze tickets ging. Zucht…
Enfin, in München een uurtje wachten op de trein naar Düsseldorf en dan de ICE naar Utrecht. Helaas met een klein half uur vertraging. Toch wel een lange dag in de trein zo. Enfin, op Arnhem verlaat David de trein en Sven en ik nemen op Utrecht de intercity naar Rotterdam. Daar vandaag nog een klein stukje met de tram en naar huis lopen. Eén nachtje thuis slapen en dan lekker weer een weekje samen met Hanneke in Engeland de Essexway gaan lopen! Hopelijk wordt het net zo’n mooie week als deze (maar dat zal ongetwijfeld). Vrienden bedankt, ik heb weer genoten!

Terug naar hikes in Europa.

Terug naar (wandel) vakanties.